تا قامتی راســــــــــــــــــــــــت کنم

در ذهن زمین می درخشد

تو خورشیدی

اما نه در آسمان

 بلکه در قلب من

خوش تیپ می کنه فراوون ,میاد توی خیابون

با یه پاترول مشکی ,پروژکتوراش زرشکی

رینگ اسپرت لاستیک پهن, می گازه توی جردن

اتس – اتس صدای , ضبط ماشین هوایه

سیستم صوتی می بنده , هر و هر و هر می خنده

هی میره بالا پاییـــــن , با کامبیز و با آیدین

می رونه مثل فشفشه , ترمز دستی می کشه

تا می بینه ایست بازرسی , میمیره از دل وا پسی

رنگش یهو می پره , می گه این بار آخر

خونه باباش می خوره نون مفت , گردن می کنه کلفت

پایه تلفن تا چهار صبح , الافه آخر خوش

روزی به دفعه عاشق می شه , آخرشم فارغ می شه

به همه می گه یه روز بهاری , میام به خواستگاری

بیا که عمر از سر گیرم

تا هستم با یادت شادم

آخه دل بر تو دادم

دیگه از غـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم ها آزاده م

شده ام سنگ پرست،
مرگ بر آن که دلش را،
به دل سنگ تو بست،
تو نمیفهمی اندوه مرا،

اولین نگاه تو، آخرین شادی من
تو عبور لحظه هام باز دوباره گم شدن
توی بازی های هم کودکانه گم شدیم
حالا موندنی شدن، همه حرفهات واسه من
نفرین من به تو باد ای همه ی رنگ و ریا
خواب ناز لحظه هات پر کشید از سر ما
من نمیبخشم تو را وقتی خندیدی به من
من نمیبخشم تو را توی این عذاب تن
بادبادک ساختی از من عمرم رو دادی به باد
نخ نام من پاره شد، قصه میمونه به یاد
دیگه فکر رفتنم تو میمونی توی باد
توی پائیز دلم مونده خنده هات به یاد
نفرین من به تو باد ای همه ی رنگ و ریا
خواب ناز خنده هات پر کشید از سر ما
من نمیبخشم تو را وقتی خندیدی به من
من نمیبخشم تو را توی این عذاب تن
من نمیبخشم تو را، من نمیبخشم تو را

ماه من!
      ماه من!
            ماه من!

زندگـــــــــــــــــــــــی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد منو تو برود

زندگــــــــــــــــی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

زندگـــــــــــــــی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد...

زندگـــــــــــــی... گل به توان ابدیت

زندگــــــــــــــی ضرب زمین در ضربان دل ما

زندگــــــــــی هندسه ساده و یکسان نفس دست

هر کجا هستم باشم آسمان مال من است

پنجره و فکر و هوا و عشق و زمین مال من است

چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند قارچ های غربت؟

و نترسیم از مرگ

مـــــــــرگ پایان کبوتر نیست

مــــــــــــــرگ در حنجره سرخ گلو می خواند

مـــــــــــــــــــرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد

مـــــــــــــــــــــــــــرگ با خوشه انگور می آید به دهان

مــــــــــــــــــــــــــــــــــرگ گاهی ریحان می چیند

مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرگ گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد

پس بیا

در نبندیم به روی سخن زنده تقدیر

                                     که پشت چپرهای صدا می شنویم !