حرف می زدم ، شانه به شانه شان در مهتاب می نشستم ، برایشان لالایی می خواندم و هر روز صبح زود در نفس گرمشان متولد می شدم و آنگاه هر غروب آرام و بی صدا می مردم. گاهی دستهایم در دست جبرئیل بود و گاهی زلف های پیچده شیطان را شانه می کردم.

وقتی تو را دیدم ، به یاد کودکی ام افتادم ، جنگل های مرطوب و درختانی که همیشه از من سبز تر بوده اند ، دریای خزر و موج های بازیگوش و بوسه های عاشقانه ام بر بالهای یک سنجاقک به یاد ابرهایی که دم به دم از بالای سرم رد می شدند و گیسوان مادرم را می دیدند به یاد شالی زارهایی که بین خانه و مدرسه ام نشسته بودند و

گوجه های سبزی که به نسیمی از شاخه جدا می شدند و با شیطنت خود را روی شانه ام می انداختند.

صادقانه اعتراف می کنم

سالها قبل از اینکه تو را ببینم ، صدها خورشید سیاه در اعماق قلبم غریبانه خفته بودند.

وقتی نگاهم به نگاهت افتاد ، خورشید ها یکی یکی بیدار شدند و زندگی ام ، دفترها و ترانه هایم را پر از نور کردند

و من توانسته ام رویاهایم را که لابه لای سنگریزه های ساحل گمشده بودند پیدا کنم .