حالمان بد نيست غم کم مي خوريم                 کم که نه ! هر روز کم کم مي خوريم
آب مي خواهم سرابم مي دهند                          عشق مي ورزم عذابم مي دهند
خنجري بر قلب بيمارم زدند                                          بيگناهي بودم و دارم زدند!
دشنه اي نامرد! بر پشتم نشست                          از غم نامردمي پشتم شکست
سنگ را بستند! سگ آزاد شد                                    يک شبه بيداد آمد! داد شد
عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام                                 تيشه زد بر ريشه انديشه ام
عشق اگر اين است مرتد مي شوم                   خوب اگر اين است من بد مي شوم
در ميان خلق سر در گم شدم                                          عاقبت آلوده مردم شدم
بعد از اين با بي کسي خو مي کنم                       هر چه در دل داشتم رو مي کنم
نيستم از مردم خنجر بدست                               بت پرستم بت پرستم بت پرست
 بت پرستم بت پرستي کار ماست                          چشم مستي تحفه بازار ماست
درد مي بارد چو لب تر مي کنم                              طالعم شوم است باور مي کنم
من که با دريا تلاطم کرده ام                                          راه دريا را چرا گم کرده ام
قفل غم بر درب سلولم مزن                                  من خودم خوش باورم گولم مزن
من نمي گويم که خاموشم مکن                               من نمي گويم فراموشم مکن
من نمي گويم که با من يار باش                            من نمي گويم مرا غم خوار باش
روزگارت باد شيرين شاد باش                         دست کم يک شب تو هم فرهاد باش
کوه کندن گر نباشد پيشه ام                                      بويي از فرهاد دارد تيشه ام
عشق از من دور و پايم لنگ بود                              قيمتش بسيار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پايم خسته بود                                تيشه گر افتاد قلبم خسته بود
هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!                                فکر دست تنگ ما را کرد ؟ نه!
هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه!                                هيچ کس اندوه ما را ديد؟ نه!
هيچ کس اشکي براي ما نريخت                           هر که با ما بود از ما مي گريخت
چند روزي است حال ما ديدني است                 حال من از اين و آن پرسيدني است
گاه بر روي زمين زل ميزنم                                             گاه بر حافظ تفال مي زنم
حافظ ديوانه فالم را گرفت                                        يک غزل آمد که حالم را گرفت
ما ز ياران چشم ياري داشتيم                               خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم